Dagboek RaphaŽl Waterschoot diverse overgenomen artikelen
Het leven in het interneringskamp van Zeist overgenomen uit het Handelsblad 13 02 1915


Vorige pagina | Indexpagina | Volgende pagina

Is hoegenaamd niets te doen, maar ieder zoekt afleiding Daar zitten vier verstokte kaartspelers, het onmisbaar pijpje in den mond, paffend gelijk Turken, van 's morgens tot 's avonds aan het whisten en zelfs zouden zij hun eten laten koud worden om hun spel te kunnen eindigen.
Een weinig verder vindt men een scheepstimmerwerf in miniatuur: een driemaster is bijna gansch uitgesneden en met een engelengeduld bevestigd nu de bootjesmaker de touwtjes aan de mastjes De wagenmaker is niet achter gebleven met de boerenkannen, dorschmachienen , eggen enz. Daarnaast staan de kanonnen en de vliegmachienen die reeds voltooid zijn.
Er zijn vele van die werkjes die van kunst getuigen, bijzonder uitgesneden kastjes en kaders. Verder is een bezorgde jongen bezig zijn kousen te stoppen, hier ondervindt men maar best wat het is eene vrouw of moeder te missen, vooral die kleinigheden van wasch, afwasch, onderhoud en stopwerk. Daar neven zit een goudsmid(?) die met behulp van een lepel en een kaarsje met bewonderswaardige kalmte en geduld zilverpapier smelt en daarvan ringen vervaardigt die voor een klein prijsje verkocht worden.
In den hoek - hij zoekt de eenzaamheid - woont de teekenaar , die reeds zijn heel huis beplakt heeft met voltooide werkjes, zelfs portretten en waterverfschilderijtjes. Die allen zijn er toegekomen de "Verveling" te kunnen overmeesteren, wij raden M.G De lattin aan, een der bovengenoemde "anti-vervelingsmiddeltjes" te beproeven. Tot aanmoediging voor die zoogenaamde huisarbeid hebben een paar officieren het gedacht gekregen een tentoonstelling in te richten, er zal ook een tombola plaats grijpen ten voordeele van "het Belgisch hulpcomiteit" welke de tentoonstellers eenigzins zullen vergoeden.
Gedurig loopen er geimproviseerde leurders rond met tabak, sigaren, cigaretten, boter, chocolade, welke hunne waren op de aardigste manier aanprijzen; hetgeen veel bijval heeft is zeker wel het afbeeldsel: "De moeder onzer soldaten". Velen lezen en leeren; anderen schrijven naar hunne familie, met de geringe hoop een antwoord te bekomen.
Daar heeft huist een briefuitdeeling plaats, allen luisteren nieuwsgierig toe en koesteren de hoop toch eens nieuws uit het vaderland te vernemen, maar het is eene dagelijksche telerurstelling. De meeste- maar voornamelijk de Antwerpenaren - zijn sedert zes weken zonder nieuws van thuis. Zou de overheid of het Roode kruis
t.